ورودی دانشگاه بقیةالله

دانش پزشکی مستقیماً با انسان سروکار دارد و شاخه‌های گوناگون آن، بخش‌ها و جنبه‌های متفاوت وجود انسان را مطالعه می‌کنند. دیوار بلند موجود، استعاره‌ای از ناآگاهی انسان نسبت به درون خویش است. نفوذ به این دیوار از راه پرسشگری اتفاق می‌افتد؛ پرسش‌ها، متناسب با اهمیت و ماهیتشان، نقش‌های متفاوتی در شناخت ناشناخته‌ها و فروریختن این دیوار دارند؛ این مرحلهٔ نخست است. سپس دیوار قطعه‌قطعه می‌شود و اجزای آن به درون رانده می‌شوند؛ مرحله‌های دوم و سوم. این قطعات دستخوش تغییرات ساختاری می‌شوند تا ذهن کنجکاو را به جست‌وجوی بیشتر دعوت کنند؛ مرحلهٔ چهارم.

از آنجا که موضوع طرح، دانشگاه علوم پزشکی است، ورودی باید هویت آن را بیان کند و از ورودی دیگر دانشگاه‌ها متمایز باشد. در مرحلهٔ پنجم، الگویی برگرفته از شبکهٔ مویرگی بدن انسان بر صفحات قرار می‌گیرد؛ به‌گونه‌ای که هر صفحه، برشی از کالبد انسان را تداعی کند. بنابراین مخاطب در بدو ورود با مقدمه‌ای از دانش پزشکی روبه‌رو می‌شود.

در مرحلهٔ پایانی، این باور مطرح می‌شود که خداوند درمان هر درد است و یاد و نام او سرچشمهٔ شفا. عبارت «یا من اسمه دوا و ذکره شفا» از دعای کمیل، به‌صورت یک گره طراحی و روی صفحات جانبی ورودی قرار گرفته است. این عبارت، عنصری هویتی و بیانگر باور دینی به یاد خداوند به‌عنوان سرچشمهٔ شفا و آرامش است.

صفحات از بتن اکسپوز ساخته می‌شوند. الگوی روی آن‌ها دو سانتی‌متر عرض و عمق دارد و می‌تواند در قالب بتن اجرا شود یا پس از ساخت، روی صفحات بتنی ضخیم‌تر حک شود.

ورودی اصلی، ماهیت و شخصیت یک مجموعه را نشان می‌دهد. دسترسی، جریان ورود و خروج، نیازهای فنیِ عبور وسایل و ماشین‌آلات، فضای کنترل، فضای سبز و کیفیت بصری بر طراحی آن اثر می‌گذارند. زیبایی و هماهنگی با ماهیت مجموعه از عوامل اصلی این طرح به شمار می‌روند.