- موقعیت
- تبریز، ایران
- نوع پروژه
- شهری و زیرساخت
- نقش در پروژه
- طراحی معماری
- زمینهٔ پروژه
- طرح پیشنهادی مسابقه
وجود بناهای ارزشمند در پیرامون، به این ایستگاه اهمیت ویژه‌ای می‌دهد. چالش اصلی، توجه و احترام به بستر و در عین حال طراحی بنایی مدرن و امروزی بوده است. ظرفیت عبور پیش‌بینی‌شده در ساعات اوج بهره‌برداری تا سال ۱۴۲۵ خورشیدی حدود ۲۱٬۰۰۰ نفر است؛ بنابراین عملکرد ایستگاه، نقش آن در محیط شهری و ارتباط با فضای باز اطراف، از راهبردهای اصلی طراحی بوده‌اند.
با هدف ایجاد مقدمه‌ای برای بازار بزرگ تبریز، خطوط انتقال بار سقف به عناصر مولد فرم تبدیل شده‌اند. پس از شکل‌گیری فرم اولیه، این عناصر به‌صورت سازه‌ای عریان در معرض دید قرار می‌گیرند؛ گویی استخوان‌بندی بازاری بزرگ پس از کناررفتن پوست و گوشت آن نمایان شده تا همه بتوانند پیکره‌اش را ببینند.
بنا در کنار شاخص‌بودن در شهر، باید به آثار ارزشمند اطراف نیز ادای احترام کند. به همین دلیل، پوسته‌ای بر روی هر دو ورودی ایستگاه قرار گرفته تا آن‌ها را به عنصری یکپارچه تبدیل کند. از آنجا که دو ورودی هم‌محور نیستند، پوسته به سمت خیابان امام خمینی خم می‌شود و می‌چرخد تا هر دو را در بر گیرد. پیامد این انحنا، حس دعوت‌کنندگی آشکار در فرم است. به‌صورت سازه‌ای عریان، بنا در کنار شاخص‌بودن در شهر باید به آثار پیرامون نیز ادای احترام کند؛ از این رو پوسته‌ای بر دو ورودی قرار می‌گیرد تا آن‌ها را یکپارچه سازد، زیرا ورودی‌ها بر یک محور قرار ندارند.