متروی تبریز / ورودی ۷

بی‌قاعدگی سایت و نبود الگویی منظم و هندسی، نقطهٔ شروع طراحی بود. طرح با تأکید بر انعطاف‌پذیری و امکان گسترش و رشد شکل گرفت. ایدهٔ اصلی، صفحه‌های پوششی نواری است که با برش‌های افقی از یکدیگر جدا می‌شوند و به بیرون سایت امتداد می‌یابند. فضاهای سبز و باز میان این نوارها قرار می‌گیرند.

در مرحلهٔ بعد، امتداد نوارها برای پوشاندن ورودی‌ها و ایستگاه‌های حمل‌ونقل عمومی به کار گرفته شد. این پیوستگی، معماری را با پیچیدگی برنامه هماهنگ می‌کند و ورودی‌ها و سازمان فضایی طرح را خوانا می‌سازد. ورودی‌های مترو، ایستگاه را به خیابان‌های اطراف و عملکردهای روزمرهٔ شهر متصل می‌کنند. جانمایی آن‌ها دسترسی آسان و پیوند با بافت شهری را فراهم می‌سازد. ورودی‌ها باید از مسیرهای مختلف نزدیک‌شدن به ایستگاه به‌روشنی دیده شوند تا دسترسی پیچیده نشود.

راهبرد طراحی با انعطاف‌پذیری به نیروهای ناشی از هندسهٔ نامنظم سایت پاسخ می‌دهد. چون مرزهای زمین امکان شکل‌گیری حجم‌های هندسی منظم را نمی‌دهند، نوارهایی با فاصلهٔ ۲۰ سانتی‌متر از یکدیگر در نظر گرفته شده‌اند که نسبت به سطح زمین بالا و پایین می‌روند. لغزش این عناصر بر روی زمین، فضاهای سبز و دید به بیرون ایجاد می‌کند و بالاآمدن آن‌ها، ورودی، پارکینگ عمومی و دیگر فضاهای موردنیاز را شکل می‌دهد. حاصل، سامانه‌ای پیوسته از حجم‌هاست که عملکردهای متفاوت را با ارتباط و حرکت آسان در خود جای می‌دهد.

نوارها در امتداد طول خود به بخش‌هایی با مساحت ۱٫۵ مترمربع تقسیم می‌شوند. تغییر ارتفاع این بخش‌ها، محل کاشت درختچه‌ها و بوته‌ها را فراهم می‌کند تا فضای سبز با ساختار طرح ادغام شود. در قسمت‌هایی که پوشش از زمین فاصله می‌گیرد، فضای قابل استفاده برای عملکردهای موردنیاز برنامه ایجاد می‌شود.

برای نوارها، بتن مسلح پیش‌تنیدهٔ نازک در نظر گرفته شده و فاصلهٔ میان بخش‌ها به کاشت اختصاص دارد. جداره‌های شیشه‌ای کرتین‌وال، فضاها را می‌بندند و در عین حال عناصر بتنی را نمایان نگه می‌دارند. تجهیزات گرمایش و سرمایش در عناصر عمودی با پوشش شبکهٔ فلزی قرار می‌گیرند. کف‌سازی اپوکسی و دیوارها و سقف‌های کاذب داخلی از صفحات کناف پیشنهاد شده‌اند؛ صفحات فلزی نازک نیز می‌توانند جایگزین آن‌ها شوند.